با سلام خدمت دوستاي گلم. قبل از هر چيز پيشاپيش فرا رسيدن عيد ولايت آقا امير المومنين

رو به همه شيعيان و محبان مولا تبريك و شاد باش ميگم.

بلاخره بعد از كلي شرمندگي از خدمت دوستان دوباره موفق شدم مطلبي تو اين وبلاگ متروكه

بنويسم.درد دل و حرفاي گفتني كه زياده اما اول از همه از تيم محبوبم استيل آذين بگم كه ما رو

تو بازي با راه آهن خيلي به آينده اميدوار كرد به حقيقت سلطان قسم نيمه دوم راه آهن به زور

ميتونست توپ رو از نيمه خودش اين ور بكشه اصلا بازي كامل دست ما بود اگه هاشم زاده اون

توپ رو گل ميكرد و ابراهيم هم اون اشتباه بد رو مرتكب نمي شد بازي رو بايد سه هيچ

مي برديم در اصل با اون همه تعاريفي كه از تيم اكبر ضد فوتبال ميشد  تيمش فقط يه تبل تو خالي

بود كه تو بازي تو قوطي كبريت مونده بود. اما از مسائل فني بازي بگذريم اون چيزي كه منو به

شخصه خوشحال و اميدوار برگردوند خونه بازي هدفمند و قشنگ بازيكناني من جمله آذري،

ادبايو، و رضا جباري بود كه اگه تيم تو بازي هاي بعد هم همينطور بازي كنه همه تيمارو حداقل

بايد سه تا بزنيم . اما نكته بعد از اين ديدار مصاحبه بعد بازي دايي فرهاد بود كه وقتي خبر نگار

ازش پرسيد از بين دستيار ها(فرزين و رهبري فرد) كي قرار رو نيمكت بشينه نتونست از كس

خاصي اسم ببره دليلشم اظهر من الشمسه كه به خاطر حواشي و باند بازي اين دو نفر جرات

نميكنه دست روشون بذاره كه اگه من جاي سلطان باشم اصلا هر دوتاشون رو از رو نيمكت بر

ميدارم تا دست سرمربي براي انتخاب دستيار كاملا باز باشه. خب هرچي بود ديگه تموم شد

استيل آذين بايد ذهنشو معطوف ليگ كنه تا ايشالا با اقتدار صعود كنيم به دور بعد.

اما يه نكته در مورد اين بلاگ كه بنده به خاطر مشغله زياد نميتونم يه وبلاگ رو به صورت ايده

آل مديريت كنم. با اجازه دوستان تا اطلاع ثانوي و باز شدن وقت در اين وبلاگ رو گل ميگيرم

 و ميخوام بيشتر در خدمت آقا ميثم كاوه (وبلاگ كانون هواداران استيل آذين) باشم اگه ايشون

رخصت بده هر از چند گاهي زين پس اونجا مطلب بنويسم دست تكتك دوستاني كه تا الان

بزرگواري ميكردند و باعث دلگرمي ما بودند رو دورادور مي بوسم.

                                                                                             يا علي مدد